| |
 |
Wat is het Leven eigenlijk ....
Spiritualiteit | Overpeinzingen
|
26 April 2012 | 21:00:38
|
Wat is het leven eigenlijk, het Leven met een hoofdletter.…
Je bent geboren, als ziel in een lichaam op de aarde gekomen, en
vanaf dag 1 begint het draaiboek te draaien om nooit meer te stoppen … tot het
hier op aarde is afgelopen.
Je doorloopt allerlei stadia van ontwikkeling.
Je groeit van een klein, hulpeloos wezentje uit tot een mens met
een eigen mening, met een eigen visie.
Daarbij kom je veel leermomenten tegen, van kleine tot grote.
Van diepe tot oppervlakkige.
De moeilijkste leermomenten zijn die waar je het meeste van
leert. Maar dat zijn ook de heftigste momenten, de momenten die je eigenlijk
helemaal niet wilt. Die je het liefst zou willen overslaan als je er middenin
zit.
Als je weer eens uit een dal geklommen bent, denk je elke keer,
dat je het nu wel gehad hebt, maar het lijkt erop, dat die dalen steeds dieper
worden, en dat het nooit ophoudt…
Elke keer is er wel weer één, zucht… maar maakt dat niet juist
het leven tot het Leven?
En zijn deze momenten niet juist nodig om te groeien, om verder
te ont-wikkelen tot de ui helemaal is afgepeld, om bij de Kern te komen?
Misschien worden ze wel steeds dieper omdat ze daarboven weten
dat je steeds sterker wordt, door wat je geleerd hebt van eerdere dalen. Dat je
tot steeds meer in staat bent.
Misschien worden die dalen wel steeds dieper, zodat je steeds
dichter bij de kern van het leven komt.
Want als je onderin dat dal zit, en erdoorheen zakt op het
diepste punt… is daar denk ik toch die beroemde “grond onder je voeten” …?
Is dat dan niet de essentie van het Leven?
Moet je zover zakken en je laten zakken door dat zwarte gat
heen? Iets wat juist doodeng is….
Als ik het op mijn eigen leven betrek… heb ik het gevoel dat ik
steeds dichter bij de Kern kom, mijn Kern…
Elke keer als ik mega benauwd ben, denk ik weer: dit was
het…erger kan niet… maar ja, hoe verder dan….
Moet ik het gewoon maar accepteren… ondanks dat het zo lastig
is, als ik dingen echt “moet”, zoals mijn werk waar ik verwacht wordt… wat ik
niet kan loslaten, want ik heb mijn inkomen, dat inkomen, nog nodig voorlopig.
Ik wilde zeggen tot mijn 65e, maar ja, wie weet of ik
dat wel haal, of ik er dan nog wel ben.
Beter is het, denk ik, om maar per dag te leven… om elke dag ten
volle te leven… om van elke dag iets te proberen te maken… Als mijn lucht
werkelijk op is, dan merk ik dan vanzelf wel, toch?
Maar zolang ik die levenslucht nog wel krijg, al voelt het soms
als door een rietje, dan zal ik het moeten accepteren zoals ik het krijg en zal
dat wel een bedoeling hebben….
Zoals ik vandaag een beroep moest doen op mijn collega’s, om
bewoners te halen, hoe moeilijk ik dat ook vind….
Waarom ik dan ben gaan werken vandaag… omdat het niet goed voelt
om langer dan een week thuis te blijven hangen… de eerste week wat ik echt te
beroerd, kon het echt niet. Was ik echt ziek.
Maar nu, zijn mijn luchtwegen redelijk hersteld… en voel ik dat
ik weer in beweging moet komen. Hoe moeilijk het ook ging, ik wilde het echt. Voor
mezelf. Niet voor een ander, of voor mijn werkgever, maar omdat ik het zelf
wilde.
Ook dat is nieuw. Ik liet me niet weerhouden door angst, of het
wel zou lukken… Ik ben ervoor gegaan… en het was een zware dag, maar het gevoel
dat ik heb, is een gevoel van trots, dat ik het wel gedaan heb. Wel mijn angst
voorbij gegaan ben. Ik heb wat overwonnen, voor mijn gevoel. En dat is een stuk
groei.
Maar, ik dwaal af… ik begon over mijn vraag wat het Leven
eigenlijk is. Ten diepste.
Ik voel dat er iets aan het gebeuren is in mij, aan het
transformeren ofzo. Kan er nog niet zo goed woorden aan geven, maar het voelt
bijzonder.
Dieper dan diep kan je toch niet zakken?
Ik heb zo vaak over deze vraag nagedacht…ik wil maar bij de kern
komen… ik wil het maar begrijpen…
Dood ga je toch allemaal een keer… en als het zover is, dan is
het maar zover… Hé, dat ik dat zeg… ook dat is bijzonder…
Het lijkt wel of ik de dood voorbij ga… of de dood geen vat meer
op mij heeft, althans de angst voor de dood….
Dieper dan diep kan je toch niet zakken…. Alles mogen ze zien.
Mijn collega’s mogen zien dat ik erg benauwd ben… ik hoef niet alleen maar meer
daar te zijn als het goed met me gaat. Ze mogen me ook zien als ik onderin zit…
fysiek… Ik hoef me niet meer achter die gevel te verstoppen… me beter voor te
doen dan ik ben…. Van mezelf…
Maar, ik laat me niet meer kisten!
Ik laat me niet meer weerhouden door mijn lijf.
Als het niet snel kan, dan maar niet snel, dan maar voetje voor
voetje. En dan maar puffend en met het gevoel dat mijn Lucht door een rietje
moet komen… het zij zo.
Ik verschuil me niet meer achter mijn slachtofferrol…
Ze mogen me zien, horen, ruiken, voelen…
Ik ben ik, ik ben Ineke, ik leef mijn leven, Het Leven… tot het
op is.
Het Leven is mooi… ik wil tot het gaatje gaan… ik wil niet meer
zeuren over hoe moeilijk het is… kijk naar anderen, die het soms nog veel
moeilijker hebben.
Naar de heel oude mensen, die liever niet meer leven, en toch
nog door moeten…
Kijk naar de mensen die aan een rolstoel gekluisterd zijn, en
heel weinig nog kunnen…zelfs met hun mond alleen maar kunnen communiceren, en
toch in kontakt blijven met het Leven…vaak zelfs inspirerend zijn voor de
mensen om hen heen.
Kijk naar mensen zonder
armen en/of benen, naar blinde mensen, naar doven mensen… mensen met een
beperking… mensen die diep zwakzinnig zijn…
Wat is de zin van hun leven dan? Die ervaren alleen zij zelf, en
ook zij zien de zin van hun Leven, anders waren ze hier niet meer…
Kijk naar mensen die op sterven liggen… daar schijnt vaak zo’n
Kracht vanuit te gaan…waar halen ze dat dan vandaan? Zij zitten ook heel diep,
dieper dan diep… of juist heel hoop op die berg… Of heel diep, of heel hoog,
volgens mij ben je op allebei de posities heel dicht bij de Kern van het Leven…
Wat is het Leven…Leven is een groot mysterie, dat je alleen maar
leert kennen door het te Leven, in al zijn facetten…ook en juist door de
diepste diepten heen… ookal begrijp je er geen snars meer van…
Ineke , 20 april 2012. |
|
|
|
|
Natuurkunst
Kunst | Kunst e.d.
|
09 Juli 2011 | 22:55:19
|
|
Ra ra ra wat is dit?
Het is de inhoud van een plastic bordje dat in de tuin voor de vogels
staat. Op de bodem lagen wat verweerde blaadjes, en regenwater eroverheen.
Die kleur was al zo mooi, maar toen zag ik ook nog de weerspiegeling erin,
van de bladeren en planten die erboven hangen... ik vind het echte
natuurkunst!
|
|
|
|
I am free!
Spiritualiteit | Overpeinzingen
|
22 Juni 2011 | 14:10:26
|
VRIJ!
Ik voel me vrij
bevrijd
van zoveel oud zeer
van zoveel
belastende zaken
belemmerende
gedachten:
Ik ben vrij!
Diepe angsten
zijn minder diep geworden.
Diep verdriet
is minder rauw.
Bevroren tranen
zijn gaan stromen
hebben mij verlaten
lieten mij praten
en doorvoelen ...
Ik liet ze gaan
ze gaven mij moed,
moed om los te laten:
Ik ben vrij!
Ik voel me vrij
licht als een veertje
zoveel meer ruimte
ruimte om te Zijn
om te leven
echt te Leven!
Ineke, 22-6-2011
|
|
|
|
Tweede leven voor mijn hangwilgje
Natuur/Bloemen-en-planten | Natuurberichten
|
15 Juni 2011 | 16:18:48
|
|
Tweede leven voor mijn hangwilgje, die vorig jaar de tuin-verbouwing niet heeft overleefd. Zonder bezwaar voor de boom, kan ik er van alles inhangen, en dat ziet er erg gezellig uit. De tingeldingetjes tingelen er lustig op los als de wind door de tuin waait.
Hij neemt een prominente plek in de tuin in en dat is hem gegund.
Van deze kant heb je een leuk doorkijkje naar het hoekje bij het vijvertje, waar het mijmerbankje staat.
|
|
|
|
groenling doet zich te goed aan de malse krentjes!
Dieren/Vogels | Natuurberichten
|
09 Juni 2011 | 17:34:59
|
|
Deze prachtige jonge groenling zat zich vanmorgen tegoed te doen aan de malse krentjes in onze krentenboom. Prachtig, zoals die veren kleuren, en zoals die veren geordend liggen, echt genieten weer. Deze was nog niet zo snel en schichtig als zijn oudere soortgenoten.
|
|
|
|
Prachtig, krachtig team!
Spiritualiteit | Overpeinzingen
|
01 Juni 2011 | 10:25:10
|
Prachtig, krachtig team
Jij en ik
wat zijn wij
een prachtig
krachtig team!
Je roept en
schreeuwt
als 't nodig is,
en laat me voelen
angsten, pijn, verdriet
en vreugde.
Jij, mijn lieverd
daar zo diep weg
van binnen
maar tegelijkertijd
zo dichtbij:
waar zijn wij samen
al doorheen gegaan
wat hebben wij samen
al overwonnen?!
Dankzij jou
lief innerlijk kind
mag ik groeien
dwars door alle stekels heen
dwars door rivieren
en diepe dalen.
Als ik naar je kijk
ben je me zo lief
zo dierbaar
zo van wezenlijk belang
zo mijn motor
en mijn kompas
zo warm dichtbij!
Jij en ik
wat zijn wij
een prachtig
krachtig team!
Vrije Vlinder, 1 juni 2011
|
|
|
|
Zooo iets bijzonders gezien: spechten voedertijd!
Dieren/Vogels | Natuurberichten
|
25 Mei 2011 | 14:04:34
|
Ikwas helemaal in extase... van
binnen natuurlijk, stilletjes, anders zou ik hem wegjagen... Vanmorgen
liep ik mijn wandelingetje in het Paradijs, en besloot nog een stukje
verder te doen, ondanks dat ik vandaag wat benauwder ben dan gister...
Ik liep over dat pad, waar ik vaker spechten gezien had, en hoorde
vogeltjesgepiep, zacht, gesmoord, heel apart... bij de eerste boom kon
ik het niet vinden, maar bij de tweede boom ... ja hoor, raak! ... ik
hoorde het geroep van 2 spechten naar elkaar... zag dat gat, en hoorde
daaruit duidelijk jonge vogeltjes gepiep komen, wist het zeker... Ik
bleef even staan luisteren en kijken in het rond, tot ik opeens een
ouder-specht in de buurt zag... hij was niet op zijn gemak, met zo'n
pottekijker zo vlakbij... Hij vloog stiekum, tegelijktijd heel alert ...
steeds dichterbij ... en ja hoor.... hij besloot dat het toch veilig
genoeg was en ging met zijn bek vol voedsel naar het gat om de luid
roepende jongen te voeren.
Jeetje, ik ben helemaal ondersteboven, dat ik dit mag meemaken...
spechten zijn zo schuw... en toch is het me gelukt het vast te leggen...
GEWELDIG!! Mijn hele dag is hiermee al goed, kan niet meer stuk. |
|
|
|
mijn eerste sessie psychotherapie met Tamar, een paard
Dieren/Paarden | Overpeinzingen
|
23 Mei 2011 | 17:24:29
|
Vanmiddag, ik kom er net vandaan, heb ik psychotherapie met een paard
gehad... wat gaaf! Voor het eerst.
Ik... die zo bang voor paarden
is...
maar het zulke prachtige dieren vind en zo graag echt kontakt wil
maken, me veilig wil voelen, en weet dat paarden (alle dieren eigenlijk)
je zoveel kunnen geven en je zoveel te zeggen hebben - over jezelf.
Uit
3 paarden moest ik er eentje
kiezen... of kijken welke mij koos... We gingen naar een weilandje waar
er 3 rond liepen.... daar gingen we, Nienke, de begeleidster, en ik....
tussen de paarden.... brrrr.... ze kwamen nog wel allemaal tegelijk mijn
kant op .... doodeng...
Eentje, een witte, was de "brutaalste"... de andere twee waren wat rustiger. Een Haflinger en die met bruine vlekken...
Nienke
leerde me als eerste wat ik moest doen als ik niet wilde dat ze dichter
bij kwamen... mijn grens afbakenen dus...met mijn armen zwaaien... en
het hielp zowaar...maar ze bleven nieuwsgierig natuurlijk en probeerden
het telkens opnieuw....
Ik wist dat de witte afviel, die was me te snel, te brutaal zeg maar...
Dus moest ik kiezen uit de Haflinger en Tamar.
Tamar
stond op een gegeven moment te grazen bij een hek, toen hij opeens
begon te stuiteren en wegstoof... PFFFF HELLUP... ik greep Nienke haar
arm.... maar het leed was snel geleden... Tamar schrok van een vogeltje,
Nienke had het gezien... Pffff....: hou je voeten goed op de grond, zei
Nienke... want ik stond een beetje te trillen van de schrik...
Kort
daarna ging ik toch de keus maken... het werd die die ik het
allereerste voelde zeg maar... Tamar, een witte met bruine vlekken... en
groot, maar dat had ik nog niet "gezien"... ik heb haar gekozen om haar
prachtige lieve ogen... toen Nienke me vroeg waarom zij, en ik
vertelde dat, werd ik emotioneel... heel bijzonder. Ik schrok er een
beetje van... maar Nienke zei, geeft helemaal niets, als je eens wist
hoe vaak ik heb staan huilen naast een paard... (zie heeft een opleiding
gedaan voor deze therapie)
Nu
ik mijn keus gemaakt had, namen we haar mee naar binnen, op een plekje
met hooi, en werd ze met twee kabelachtige dingen met speling,
vastgemaakt, en gingen we naast haar staan. Ik begon haar te aaien, en
het viel me op dat haar ogen en uitstraling zo rustig bleven, ze liet
alles heel rustig gebeuren.. af en toe keek ze even om ... Ik heb ook
een beetje geborsteld.... en ondertussen wat gepraat over wat ik ervaarde enzo...
Op
een gegeven moment hebben we haar weer meegenomen... ik mocht het touw
vasthouden... schoorvoetend.. want stel dat ze ervan door zou gaan of
iets zou doen wat ik niet voorzag... maar Nienke hield haar ook een
beetje vast...
Buiten
heb ik Tamar haar beloning gegeven, 2 "koekjes"... en haar bedankt...
En daar ging ze weer, bij de andere 2 paarden verder grazen.
Wat
ben ik trots, met wat ik vandaag heb bereikt, gedurfd!! Wat voelde het
goed, wat een lief paard, wat een trouwe ogen!! Maar wat voel ik me
gesloopt ... je hebt het niet in de gaten, maar ik denk dat er heel veel
gebeurt tijdens zo'n sessie, van binnen vooral!
Ik hoop dat ik
met deze therapie een stuk verder kom met het grenzen leren stellen, en
het omgaan met mijn angsten (wie weet er van af te komen zelfs...
angsten die uit mijn vroege kindertijd komen, dat weet ik zeker!)
Volgende
week maandag weer. De psychotherapeute was er niet bij, wegens
prive-omstandigheden, en volgende keer is ze met vakantie. Maar met
Nienke lukt het ook prima, zij ziet het wel zitten en ik ook...
lieve groetjes
Ineke
|
|
|
|
Mezenfamilie voedertijd
Dieren/Vogels | Natuurberichten
|
21 Mei 2011 | 21:12:13
|
|
Oh, ik heb zo staan genieten, toen de hele mezenfamilie in de tuin bij
de buren aan het eten was. Ze vlogen af en aan, fladderden als blaadjes
overal heen, van onze tuin naar hun tuin en weer terug. Soms zelfs
vlakbij mijn gezicht... En kwetteren dat die jongen doen... en druk dat
de ouders het hebben, soms roepen er 2 tegelijk op 1 takje....
En het is me gelukt om er veel goede foto;s van te maken... zo schattig!
|
|
|
|
|
|
